Pak het pistool, Daniel.
Hoorde je dat?
Wat gebeurt er? - Niet praten, pak je schoenen.
Stop. Je doet me pijn. - Er is geen tijd.
Je moet bij mij blijven.
Ik kan het niet. - Wat is er met je aan de hand?
Ik voel me niet goed.
Laat me eens kijken.
Is het slecht?
Wat wil je nu zeggen?
Wat kun je hem vertellen?
Deze man hield van jou. Die stierf terwijl hij jouw leugens geloofde.
Je moet hem de waarheid vertellen.
Dat je diep in jezelf hebt gekeken, waar je ziel hoort te zijn...
en zag dat het leeg was. Dat mag je hem vertellen.
Jij houdt van niemand. Je gelooft nergens in. - Genoeg.
Waarom ben je hier? Wie ben je?
Zijn vriendin.
Je bent een dwaas.
Net als mijn zoon.
Celia, het spijt me zo.
Ofelia. - Papa?
Wat is er mis?
Ben je in orde?
Ja.
Godzijdank.
Heb jij Chris gezien? Ik kan hem nergens vinden.
Help me zoeken. Ik kijk buiten. - Nee.
Travis, hij had een mes.
Toen het pistool afging, stond hij in onze kamer, en stond tegenover me met een mes.
Hou op. Hij zou je nooit wat doen. - Zeg je dat ik lieg?
Ik moet hem begraven.
Jij verdient het niet om hem te begraven. - Zo wilde hij het.
Wat hij wilde?
Wat hij wilde was wat jij hem had beloofd.
Deze man, mijn lieve domme zoon...
wilde jou.
Hij is niet jouw zoon.
Celia, dat meende hij niet.
Blijf erbuiten. - Ze hebben tijd nodig. Alsjeblieft.
Jij laat die jongen smeken voor je?
Goed.
Nu kan Thomas alles krijgen wat jij te bieden hebt.
Een leeg gat. Modder.
Je krijgt één dag.
Als de zon ondergaat, moet je hier weg zijn.
Jullie allemaal.
Chris.
Pak alles wat je mee kunt nemen, eten, water...
alles wat je kunt pakken zonder dat het opvalt.
En we hebben de truck nodig om bij de boot te komen.
Weet je waar de sleutels zijn? - Ik ga niet terug naar de boot.
Alicia, we hebben geen keus.
Als de zon ondergaat, zullen ze ons van het land afgooien.
Deze mensen zijn niet onze vrienden. Prent dat in je hoofd.
Beiden. Deze plek is gevaarlijk.
Die vrouw is gevaarlijk.
Ze is gewoon van streek. Ik kan met haar gaan praten.
Je blijft uit de buurt van Celia.
Heb je me gehoord?
Travis komt terug.
Als dat gebeurt, gaan we weg. - En als hij dat niet doet?
Hij komt terug.
Ik zoek mijn zoon.
Rustig.
Mijn voet.
Por favor.
Agua.
Bedankt.
Mijn zoon.
Ik zoek mijn zoon.
Geen Engels. Het spijt me.
Mijn voet.
Gracias.
Mijn God.
Nick.
Wat heb je gezien?
Kijk naar hem. Is dit de dood?
Wat je ziet is mijn zoon.
Veranderd, maar nog steeds mijn zoon.
Mijn Luis.
Die jij hebt teruggebracht.
Zet hem bij de anderen.
Zorg voor hem.
Er zijn er velen die dit niet begrijpen.
Of er bang voor zijn.
Jij niet.
Waarom?
Geen idee.
Je hoort hier bij ons, Nicholas.
Bij mij.
Blijf. - En mijn familie?
Jij wilt het juiste doen.
Maar ze zijn niet zoals jou. - Celia, het zijn geen slechte mensen.
En als ze naar mijn zoon kijken, wat zien ze dan?
Zeg het maar.
Een monster.
Noemen we zo deze wezens die hun aard of honger niet kunnen beheersen?
En hoe noemen we degenen die ze vernietigen?
Degenen die doden zonder na te denken.
Wie is dan het monster?
Ze zullen het leren.
Mijn familie zal niemand wat doen. Ze zullen hier veilig zijn.
Je kunt ze niet veranderen.
Alsjeblieft.
Jij bent verantwoordelijk voor hun daden. Begrepen?
Ja.
Vertel je familie dat ze mogen blijven.
Maar Victor Strand niet.
Hij heeft hier nooit gehoord.
Dit is geen Apocalyps.
Dit is ons begin, Nicholas.
Het einde van de dood zelf.
Eeuwig leven.
Doe dit niet.
Begraaf hem niet in de grond.
Wat?
Deze plek is niet heilig.
Het is geïnfecteerd. Zelfs de grond.
De muren hier.
Die vrouw, haar doden.
Je vriend zal hier niet rusten. Hij zal voor je terugkomen.
Geloof je het niet?
Als ik dat deed, zou ik nu bij hem zijn.
Hij komt terug.
Ze komen terug, maar zijn niet hetzelfde.
Jij bent ook niet hetzelfde.
En ze haten je daarvoor.
Wat is er mis met je?
Stop hem niet in de grond.
Ik heb deze voor je meegenomen.
Travis nog niet gezien?
Hij zal er snel zijn. Maak je geen zorgen. - Dat doe ik wel.
Dat weet ik.
Je bent veranderd.
Al sinds we LA hebben verlaten. - Daarvoor was ik al veranderd.
Je weet wat ik bedoel.
Ik snap die aantrekkingskracht niet die je met ze hebt.
Met de doden. - Ze zijn niet dood.
Goed, geïnfecteerd. - Dat zijn ze ook niet.
Het woord maakt niet uit. - Jou niet.
Hoe moet ik ze dan noemen? - Bij hun naam.
Wat is er mis met jou?
De dag dat je van het strand kwam, bedekt met God mag weten wat.
Jij verandert niet.
En toen ging je aan land bij de grens. En je was daar uren alleen.
Luister jij wel eens naar jezelf?
En je riskeert je leven om dat ding terug te brengen.
Je praat alsof ik weer gebruik.
Komt het door Celia? Liet zij jou dit doen?
Ik kan er niet over praten als je zo doet. - Ik probeer het te begrijpen.
Ze wilde haar zoon terug. Jij begrijpt dat niet.
Juist.
Dus dat heb ik gedaan, mam. Ik heb hem teruggebracht.
En nu mogen we blijven.
Ik zou hetzelfde voor jou doen. - Wat?
Ik kan Travis terughalen.
Nee. - Luister, niets kan mij wat doen.
Dat weet je niet. - Jawel.
Op het strand. Stond ik oog in oog met een van hen.
Ik voelde geen angst. Ik voelde geen haat.
Ik wist dat ik niet zou sterven.
Niet daar, niet op die manier.
Ik stond in het midden van ze, mam.
Onzichtbaar.
Ik zal niet sterven.
Ofelia. - Sí?
Kom met me mee.
Hou je hoofd naar beneden. Niet praten.
Waarom? - Ze wacht op ons.
Wie? - Je moeder.
Ze staat bij het hek. Buiten.
Papa, het komt wel goed. - Wat doe je?
Hoor je niet wat ik zeg? Deze plek is slecht.
Als we blijven, zullen we sterven. - We kunnen nergens heen, papa.
Wacht, papa.
Ik weet wat je voelt. Ik weet wat hij voor je betekende.
Wat wil je precies?
Nick.
Hij... - Ik ben zijn vader niet.
Ik dacht. Ik weet niet wat hem bezield.
Dat doe je wel.
Je hebt een gevoelig kind. Een verslaafde...
Gooit hem in een puinhoop van dood en twijfel...
het zal niet lang duren voordat hij zich ergens aan vastklemt.
En daar komt, mama Celia...
met haar authentieke Mexicaanse gerechten...
en haar zogenaamde-religieuze voodoo-onzin en voilà.
Je kunt er vergif op innemen dat zij hem inpalmt.
Zo had ik me het afscheid niet voorgesteld.
Waar ga je heen?
Terug naar de boot.
Als er nog een boot is.
Wil je mee?
Ik kan hier niet weg zonder Travis.
Je moet blijven, voor jezelf zorgen.
Ik wou dat er iets was wat ik kon doen.
Kijk naar jezelf. Helemaal sentimenteel.
We zijn de middelen van elkaars einde.
We hebben elkaar geholpen om hier te komen.
Dat was een nuttige afspraak.
Laten we dat niet verwarren met dingen met vage termen zoals: vriend.
Neem ze en ga.
Gracias.
Je zoon? Is dat je zoon?
Ramon. - Ik zoek mijn zoon.
Hij is ongeveer zo lang.
Dun en heeft zwart haar.
Heb je hem gezien?
Hij is die kant opgegaan. Het oosten.
Este? Oost? Hij is die kant opgegaan?
Je spreekt geen Engels?
Jouw zoon ging die kant op.
Als je opschiet, kun je hem inhalen.
Is daar iemand?
Alsjeblieft.
Hij zegt dat hij mijn jongen pijn doet als ik jou niet wegstuur.
Goed.
Waarom laat je me niet gewoon gaan?
40 jaar werken we voor deze Abigails.
We maakten hun eten, verschoonden hun lakens.
Ik heb de zoon opgevoed die zij negeerde, alsof het mijn eigen kind was.
Vergis je niet. Thomas was mijn zoon.
Vandaag begraaf ik mijn zoon. Ik ben geen huishoudster meer.
Dat zijn we allemaal niet meer.
En welke zonden we ook pleegden...
of welke leugens wij verteld hebben...
of harten die we gebroken hebben...
die zijn vanaf vandaag vergeten.
De wereld is herboren.
En nu begint het werk.
En dat doen we ter herinnering aan hem.
Laten we ze hem er gewoon uitgooien?
Alleen?
Wat moet ik doen?
Het is tijd om weg te gaan.
Ik ben nog niet klaar.
Het is tijd om weg te gaan.
Ik wil hier geen geweld.
Laat hem zichzelf straffen.
Schiet maar op.
Het is een lange weg terug in het donker.
Waar is mijn vader?
Hij is veilig. Hij rust uit.
Ik wil hem zien. - Dat kan ik niet doen.
De man die hij stak was haast zijn oog kwijt. - Dat was niet zijn fout.
Hij is een gevaar voor zichzelf, Ofelia. En voor jou.
Hoe lang is hij al ziek?
Ik kan hem niet helpen als je niks zegt.
Het is geen slechte man. - Tuurlijk niet.
Het is in orde. Beweeg je niet.
Ik zag hoe ze naar me keken.
Alsof ik walgelijk ben.
Alsof ik een monster ben. - Dat ben je niet.
Weet je dat zeker? - Kijk naar de jongen, Chris.
Hij is bang.
Chris.
Doe het dan.
Ik had je moeten helpen.
Kijk naar me.
Ik ben slecht.
Je moet hongerig zijn.
A ver.
Vamos.
Denk je dat ik een goede pozole zou vergiftigen?
Wie zou dat nu doen?
Ik ben niet de moordenaar.
Ik zie hoe je naar me kijkt.
Het is dat ik beter weet, anders had ik haat in die ogen gezien.
En ik ben oud genoeg om angst te zien.
Ik ook.
Ik ben niet bang van jou.
Ik ook niet.
Het is de dood waar je bang voor bent.
Die wezens die je houdt...
die zijn walgelijk...
een daad tegen God.
Het is niet mijn dood waar je bang van bent, viejo. Maar die van jezelf.
Kijk me aan, Daniel.
Cuántos, eh?
Hoeveel?
Te veel.
In de avond...
zeg je hun namen op.
Degenen die een naam hadden.
Degenen die je kende. - Ze achtervolgen je.
Ze haten je stilte.
Als je slaapt, zal je bekennen.
In je dromen zou ik je vergiffenis geven.
Draag deze pijn niet tot je dood.
Geef je zonden toe.
Vraag ze om vergiffenis. Eindig de pijn.
En die van mij.
Je sterft. Voel je het?
Praat nu dat nog kan.
Al je zonden.
Ook degenen die je voor jezelf verbergt.
Zelfs voor mij.
Ik heb je niks te vertellen. Ik heb je niks te zeggen.
Ik wil dat jij je geen zorgen maakt,, Daniel. Ik zal voor je zorgen.
Er is hier een plek voor je.
Wat doe je hier?
Ik kom je terughalen. Ze heeft je nodig.
Ze heeft pijn.
Kom mee. - Hij ook.
Je hebt hem gevonden. - Nee, dat heb ik niet gedaan.
En jij hebt mij niet gevonden.
Hij heeft zijn vader nodig.
Travis. - Kom op.
Ik ben hem dat schuldig.
Zeg haar dat je ons niet hebt gezien.
Chris kan nu niet terugkomen, niet nu.
Ik kan niet terugkomen.
Je begaat een vergissing.
Dat gebeurt elke dag. Als je ouder wordt, leer je dat te vergeven.
Ik ben hem dat schuldig.
Hij heeft ons uit de hel gehaald.
Hij heeft ons hier gebracht. Ik leef door Victor.
Mijn kinderen leven nog door Victor.
Hij heeft mijn zoon gedood.
Die man heeft mijn zoon gedood.
Wat moet ik nog meer zeggen?
Ik dacht dat jij dat wel zou begrijpen.
En mijn zoon?
Denk je dat ik zijn hoofd vul met valse hoop? - Ja.
Hij is een opmerkelijke ziel.
Openhartig.
Onverschrokken.
De enige reden dat je hier nog bent is omdat ik het licht in hem zie.
Ik weet hoe vreemd het is.
Maar hij begrijpt het.
Degene die veranderd zijn, zijn onze verantwoordelijkheid.
Hij is mijn verantwoordelijkheid.
Als je hier wilt blijven, moet je ze accepteren zoals Nicholas doet.
Zoals wij ze accepteren.
Het is een nieuwe wereld. Ik hoop dat je er met nieuwe ogen naar kijkt.
En als ik dat niet kan?
Dan zal je zoon kiezen...
tussen zijn familie en de waarheid die ze niet willen begrijpen.
Ik wil het begrijpen.
Echt.
Ik moet het begrijpen.
Ga met me mee.
Ik vind het hier niks.
Deze plek is niet heilig.
Deze vrouw wil onze dochter afpakken.
Ze is een demon.
Ik laat haar Ofelia niet aanraken.
Wat wil je er tegen doen?
Moet je jezelf zien.
Vast aan een stoel, en alleen waanzin die je gezelschap houdt.
En jou. Ik heb jou.
Heb je me gemist?
Met mijn hele hart.
Hield je van mij?
Waarom vraag je dat? Je weet dat antwoord al.
Je begroef mij niet, Daniel.
Ik wachtte op je, maar je kwam nooit.
Ik zocht...
Ik wacht nog steeds.
Lieveling, heb genade.
Je hebt me je verhalen verteld.
En gaf me je zonden.
Je droeg ze.
Ja, zo was het. Zo is het.
Ik heb niks achtergehouden. Ik heb alles verteld.
Is dat zo? En degenen waar je nu door achterna wordt gezeten?
Geen idee. Het zijn er zoveel.
De eerste.
Weet je dat nog?
Pak mijn pistool, Daniel.
Ik vertelde je over die man.
Mijn eerste slachtoffer.
Dat lieten ze me doen...
Nee, lieverd...
het eerste slachtoffer was jijzelf.
Als jouw kind honger had, zou je hem dan geen eten geven?
Als je kind niet kon praten...
zou je dan niet voor hem praten.
Als je kind geen liefde kon geven...
zou jij hem dan ook geen liefde geven?
Jawel.
Wat zou jij allemaal niet doen voor je kinderen?
Niets.
Celia had gelijk. Je had eigenlijk wel die pozole gewild.
Laat mij jou helpen, oude man.
Snel, lieverd. Je weet wat je moet doen.
Voor Ofelia. Voor mij. Voor je ziel. Ik wacht op je.
Bevrijd me.
Maak je geen zorgen om mij. Ik neem wel een taxi.
Ik heb je gevonden.
Ik wist dat je dat zou doen.
Nee.
Daniel.
Nee...
Het spijt me. Hij is weg.
Stap in. We moeten nu gaan.
Nick en Travis komen terug.
We zijn dood voordat ze hier zijn.
We vinden ze wel.
Ofelia, alsjeblieft. Kom mee.
Loop maar. - Ik heb je nodig.
Madison, we gaan.
Mam.
Madison.
Mam, we moeten gaan.
Madison, we moeten nu weg.
Kom mee.
Godzijdank. Nick. - We moeten gaan.
Nick, stap in de truck.
Ik kon ze niet vinden.
Waar is Celia?
Schiet op.
Wie heeft dit gedaan?
We moeten gaan, terug naar de boot, Nick.
Ze had gelijk over ons. - Wat?
Celia.
Ze wist wat we waren.
Waar heb je het over? Stap in de truck.
We vernietigen alles.
Ze komen eraan. We moeten gaan.
Madison, we moeten nu weg. - Nick, stap nu in de truck.
Nick, kom mee.
Alsjeblieft.
Laat hem gaan. Hij is niet meer zichzelf.